Kwaliteit verbaast...
Van oudsher worden er in de Priorato traditionele rode wijnen gemaakt: bijna zwart van kleur, 100% garnacha, krachtig, geconcentreerd, complex en met een enorm potentieel. Sinds het einde van de bulkwijnexport, in 1988, is er echter wel het een en ander veranderd. Initiatiefnemers voor de veranderingen in Priorato waren vijf pioniers: Dafne Glorian, echtgenote van een Amerikaanse wijnhandelaar, Àlvaro Palacios (Rioja), René Barbier, telg uit een Frans wijnbouwersfamilie die zich i 1870 in Catalonië vestigde, zijn vriend Carles Pastrana (Costers del Siurana) en Josep Lluís Pérez, docent aan de school voor wijnbouw en oenologie in Falset. Zij kochten vanaf eind jaren zeventig en tachtig een aantal verouderde wijngaarden op, maakten deze weer productief, investeerden in nieuwe vinificatieapparatuur, en produceerden samen een aantal wijnen die ze onder eigen merknaam op de markt brachten.

Het succes was groot, ondanks het feit dat de wijnen in eerste instantie de appellatie-aanduiding ontzegd werd vanwege het gebruik van uitheemse soorten als cabernet (met name voor kleur en structuur), syrah en merlot. Vanaf eind jaren tachtig werd het gebruik van deze druiven toegestaan en werd het tevens mogelijk om , mits tevoren toestemming werd verleend, druppelirrigatie toe te passen.

Halverwege jaren negentig volgde een nieuwe generatie wijnmakers, vrijwel allemaal afkomstig van de Falset opleiding, in de voetsporen van de vijf trendsetters. De traditonele coöperaties verloren een deel van hun leden die zelfstandig gingen werken. Sommige nieuwe bedrijven gingen, mede in verband met de beperkte oppervlakte aan beschikbare (vooral oude) wijngaarden, samenwerken met coöperaties en gaven deze zo een positieve kwaliteitsimpuls. Eind jaren negentig volgden investeringen en landaankopen van buitenaf (o.a. door Torres, Cordorníu en Freixenet) en ontstonden tal van kleinere zelfstandige bedrijven, dikwijls op basis van oude, soms verwaarloosde familiewijngaarden.

Potentie van absolute topwijn
De Priorat kreeg in 2000 een speciale ‘Demoninació d'Origen Qualificada’ (DOQ), een exclusieve kwaliteitsstempel, een voorrecht dat tot dan toe alleen aan de Rioja was voorbehouden. Net als in de andere Spaanse wijnstreken zijn de meeste producenten zich sindsdien deels gaan richten op de export en maken zij het laatste decennium tevens moderne wijnen.

Daarnaast zijn zij constant bezig de kwaliteit van de traditionele rode wijn te verbeteren, middels onderzoek en moderne vinificatieapparatuur. Wat dat laatste betreft lopen de wijnmakers in het dorp Grattalops voorop: de Clos l’Ermita (eigendom van het supertalent Álvara Palacios) hiervandaan werd in 1995 de duurste wijn van Spanje, waarmee Vega Sicilia voor het eerst voorbijgestreefd werd. De beste Gran Reserves uit de streek komen pas op een leeftijd van tussen de 10 en 25 jaar op dronk.

Van een onbetekenende bulkwijnregio is Priorato in 15 jaar tijd, mede dankzij enthousiaste publicitaire steun van onder meer Robert Parker, uitgegroeid tot een gewild wijngebied, dat kostbare wijn produceert die ver buiten de grenzen aftrek vinden, maar ook in de rest van Spanje hun invloed doen gelden.

Wijnteelt- en vinificatiemethoden uit de Priorato vinden steeds meer navolging in andere gebieden die aan een opwaardering toe zijn, zelfs Rioja.

< Ga terug naar de vorige pagina.

Meer info over de druivensoorten en de wijnmakers uit de Priorat >